Sołectwa Gminy Mieleszyn:

Borzątew

Niewielka, ale malownicza miejscowość położona nad jeziorem Kłeckim.
Z roku na rok wieś przybiera coraz bardziej charakter letniska. Piękne i duże jezioro z czystą wodą i piaszczystą plażą przyciąga tu amatorów kąpieli i wędkowania. Takie warunki przyrodnicze przyciągają turystów. Od kilku lat cieszą się zainteresowaniem tereny pod zabudowę mieszkalno – rekreacyjną.
Drugą atrakcją Borzątwi jest camping rozłożony tuż przy plaży. Wczasowicze znajdują na campingu wszystko, co potrzeba do udanie spędzonego czasu. Mają spokój, plażę, gastronomię i dyskotekę. We wsi działa gospodarstwo agroturystyczne.
Oprócz nowej części wsi, która w sezonie letnim pulsuje głównie życiem turystów, jest także część stara, zamieszkała przez rdzennych mieszkańców. Oprócz produkcji typowo rolniczej, Borzątew znana jest także z hodowli ryb. Oprócz tego na miejscu działa także dobrze prosperujące gospodarstwo ogrodnicze, nastawione na uprawę warzyw i słynące z produkcji kalii.
Ze względu na swoje walory turystyczne wieś sprawia wrażenie ośrodka wczasowego. Żyje się tu cicho i spokojnie. Sąsiedzi znają się doskonale, są solidarni i dobrze zorganizowani. Wieś posiada sieć wodną i telefoniczną.
Jest to jedna z najstarszych miejscowości w gminie Mieleszyn (odnaleziono tu relikty osady pochodzące z okresu kultury pomorskiej).

 Sołtysem wsi jest  Biliński Zbigniew.

 Dębłowo

Niewielkie, położone wśród pól i lasów sołectwo, które w swojej administracji posiada: Dębłowo  i Nowaszyce.
Pierwsze wzmianki na temat wsi sięgają czasów Bolesława Pobożnego( XIII w). Już 800 lat temu mieszkańcy osady oddawali dziesięcinę na rzecz kościoła Św. Jerzego w Gnieźnie.
Dębłowo  to typowo rolnicza wieś. Rolnicy pracują tu na średniej wielkości gospodarstwach (około 20 hektarów ziemi). Nastawiają się głównie na hodowlę świń. Do sołectwa należy również wieś Nowaszyce, w których mieszkają pracownicy leśni. Razem mieszka tutaj około 130 osób.
Cisza i spokój, towarzyszy codziennemu życiu mieszkańców.

 Sołtysem wsi jest  Adamczewski Bartłomiej.

 Dobiejewo

Położona na niewielkim wzniesieniu, w sąsiedztwie jeziora Kłeckiego. Wieś jest bardzo atrakcyjna krajobrazowo.  Jej wielkim atutem jest przestrzeń. Domy położone są tu od siebie w pewnej odległości.
Podobnie jak w sąsiednie wsie, również Dobiejewo ma blisko 800-letnią tradycję. W XIII wieku Henryk Pobożny nadał ze wsi dziesięcinę na rzecz kościoła Św. Jerzego w Gnieźnie. Już jednak wiek później osada zmieniła swoją przynależność i płaciła dziesięcinę dla kościoła w Łopiennie. Kolejną ciekawostką jest XVI-wieczna historia miejscowości. W tym właśnie wieku właścicielem Dobiejewa był burgrabia krakowski - Andrzej Zakrzewski.
Atrakcyjne położenie wsi sprawia, że ziemią w okolicy jeziora zainteresowani są nabywcy działek rekreacyjnych
Wieś bardzo mocno związana jest z niedalekim Łopiennem. Tam właśnie miejscowi mają swoją parafię, uczestniczą w zabawach, festynach i dożynkach. Jedynie dzieci ze wsi chodzą aż do trzech różnych szkół: w Świniarach, Łopiennie i Mieleszynie. Najwięcej maluchów dowożonych jest autobusem szkolnym do szkoły w tej ostatniej miejscowości.

 Sołtysem wsi jest  Klucz Wiesław.

 Dziadkówko

Miejscowi mówią, że żyje się tu, jak u Pana Boga za piecem. Nic dziwnego. Obie wsie stanowiące jedno sołectwo oddalone są od głównych dróg, położone pod lasem i między jeziorami.
Sołectwo usytuowane jest na pograniczu dwóch województw: Wielkopolskiego i Kujawsko-Pomorskiego. Granicę administracyjną stanowi w tym miejscu rzeka Wełna. Tuż obok rzeki rozpościerają się malownicze jeziora: Zioło oraz Dziadkowskie. Wszystko to razem sprawia, że Dziadkowo i Dziadkówko stanowią przysłowiową oazę spokoju.
Historia Dziadkowa sięga XV wieku, kiedy to miejscowość należała do znanego w Wielkopolsce rodu Grzymalitów.
Z kolei młodsze o wiele lat Dziadkówko to rolnicza wieś. Mimo że ziemie są tu słabe, mieszkańcy starają się żyć z pracy na roli.
Być może przyszłością tych spokojnych miejscowości już niedługo stanie się agroturystyka. Obie wsie posiadają jednak wszelkie walory mogące zachęcać turystów - jest tu woda i lasy.
Sołectwo, w którym mieszka przeszło 110 osób, należy do parafii w Popowie Ignacewie. Od lat obie wsie posiadają jednego sołtysa. Od kilku lat tradycją zaprzyjaźnionych miejscowości jest obieranie na ten urząd kobiet.

 Sołtysem wsi jest  Teresa Wysocka.

 Karniszewo

Duża i zadbana wieś położona wzdłuż drogi w kierunku Kłecka. Mieszka tu około 340 osób. Znajduje się tu nowa szkoła podstawowa, do której dowożone są dzieci z okolicznych wsi. We wsi dobrze prosperują także gospodarstwa indywidualne.
Tradycje wsi sięgają drugiej połowy XIV wieku. Właśnie z tych czasów pochodzi pierwsza wzmianka na temat Karniszewa. Od początku XVI wieku na mieszkańców osady nałożona została dziesięcina na rzecz kościoła parafialnego w Sokolnikach. Do dziś Sokolniki pozostają siedzibą parafii.
W Karniszewie przeważają gospodarstwa indywidualne. We wsi funkcjonuje również firma “Chemirol”, zajmująca się dystrybucją nawozów i środków ochrony roślin. Dużą renomę, ma gospodarstwo szkółkarskie (drzewka i krzewy ozdobne) prowadzone przez Stanisława Gierczyńskiego.
Duże tradycje (ponad 100-letnie) ma też tutejsza Ochotnicza Straż Pożarna. Jednostka zrzesza około 30 strażaków, dysponuje remizą, oraz dwoma pojazdami.

 Sołtysem wsi jest  Tubacki Bolesław.

 Kowalewo

Kowalewo położone jest na wschodnim krańcu gminy, otoczone lasem i polami. Jednak najważniejszym atutem tych miejscowości jest długie, polodowcowe, ciągnące się wzdłuż całej wsi jezioro Dziadkowskie. Z jednej strony stanowi ono wspaniały element krajobrazu, a z drugiej stwarza szansę na przyszłość, gdyż z rozwojem turystyki i agrobiznesu miejscowi wiążą duże nadzieje.
Historia osady zaczyna się w XIV wieku. W XVI wieku miejscowość znana była pod nazwą „Kowaliewo”. Wiemy, że w XIX wieku mieszkało tutaj około 170 osób. Sołectwo liczy około 120 mieszkańców.
Spore nadzieje na rozwój mieszkańcy wiążą z agroturystyką. Usytuowanie wsi w okolicy czystego i dużego jeziora, daje spore szanse na przyciągnięcie turystów. We wsi istnieje także gospodarstwo agroturystyczne.
We wsi działa sklep; miejscowość jest zwodociągowana, posiada telefony i zmodernizowane oświetlenie uliczne.

 Sołtysem wsi jest  Szypulska Kamilla.

 Łopienno

Jedna z największych miejscowości  w gminie, zamieszkuje ją około 841 osób. W latach 1519 – 1888 Łopienno miało prawa miejskie.
W swojej głównej części, ma nadal miejski wygląd. Zabudowa jest tu zwarta, domy liczne i – przynajmniej niektóre – okazałe. Inny charakter ma część rolnicza wsi, zwana Łopiennicą. Tu zabudowania są trochę rozrzucone. Ozdobą wsi jest jezioro rynnowe.
Najstarsze wzmianki o Łopiennie pochodzą z 1283 r. W następnych wiekach wieś była własnością szlachecką. Na początku XVI wieku jej właścicielem był Andrzej Zakrzewski, wojewoda kcyński. Dzięki jego staraniom w 1519 r. król Zygmunt Stary nadał miejscowości prawa miejskie wraz z przywilejem organizowania cotygodniowych targów i dwóch jarmarków rocznie. Z tego okresu pochodzi herb Łopienna. Na przełomie XIII i XIV w. został ufundowany przez Opalów kościół p.w. św. Katarzyny. W roku 1520 na miejscu pierwotnego kościoła wzniesiono nową drewnianą świątynię z fundacji Piotra Czarnkowskiego, starosty kłeckiego i kcyńskiego. Kościół spłonął w 1675 r. w pożarze, który strawił także część miasteczka. Na jego miejscu z fundacji dziedzica Adama Smuszewskiego, stanęła nowa barokowa świątynia, uroczysta konsekracja była w roku 1686, świątynia ta służy wiernym łopieńskiej parafii po dziś dzień. Drewniana dzwonnica stojąca obok kościoła powstała w 1832 r. Kościół i dzwonnica są prawdziwymi perełkami Łopienna.
Miasteczko rozrastało się (ciekawostką jest fakt, że pod koniec XVIII w. aż 18 rodzin trudniło się szewstwem), w momencie utracenia praw miejskich (przyczynił się do tego m.in. ogromny pożar w roku 1888), liczyło około 1000 mieszkańców.
Obecnie Łopienno jest prężnym ośrodkiem, silnie związanym z okolicznymi miejscowościami. Funkcjonuje tu nieźle rozwinięta sieć placówek handlowych i usługowych. Silną stroną Łopienna jest rolnictwo. Istnieje tu kilka dość dużych (ponad 40 ha) gospodarstw.
We wsi istnieje Dom Pomocy Społecznej dla dzieci, prowadzony przez siostry zakonne Elżbietanki. Mieści się on w dawnym pałacu. Ze stałej pomocy korzysta tu wiele dzieci. Placówka jest znana i bardzo ceniona.
Łopienno może pochwalić się ładnym i funkcjonalnym domem kultury, punktem bibliotecznym,  czy wreszcie szkołą podstawową.
Bardzo aktywnie działa tu Ochotnicza Straż Pożarna. Świetnie zorganizowane jest Koło Gospodyń Wiejskich oraz Klub Seniora, przy którym działa znany w całej okolicy chór mieszany “Chabry”.

 Sołtysem wsi jest  Pilarowski Adam.

 Mieleszyn

Mieleszyn jest siedzibą gminy – wieś licząca ponad  850 mieszkańców. Pierwsza historyczna wzmianka o Mieleszynie pochodzi z 1283 r. Początkowo osada należała do dóbr kościelnych, w późniejszych wiekach stanowiła własność szlachecką. Od XIX w. wieś należała do rodziny Kalksteinów. Wówczas to powstał zespół dworsko – pałacowy w skład którego wchodziły m.in. olejarnia, cegielnia, kuźnia, owczarnia, mleczarnia i gorzelnia. W skutek parcelacji w 1905 roku pierwotny układ dworu został utracony, powstały nowe liczne budynki mieszkalne i gospodarcze, a także wytyczono nowe drogi. Ślady tamtych czasów są widoczne do dziś. Stara mleczarnia, a także inne budynki gospodarcze są użytkowane przez obecnych mieszkańców Mieleszyna, a w pozostałościach po dworze mieści się Gminne Przedszkole.
Do 1945 r. mieszkało tu sporo Niemców. Po II wojnie światowej opuścili oni te strony, a opuszczone przez nich domy zasiedliła ludność polska, w dużej mierze z tzw. kresów wschodnich.
Bardzo duże znaczenie dla Mieleszyna miało utworzenie gminy. Wieś, od kiedy stała się ośrodkiem administracyjnym znacznie się rozwinęła. Powstały w niej instytucje o charakterze gminnym, wybudowano tu dużo domów, zmienił się jej charakter.
Obecnie w Mieleszynie funkcjonuje kilka punktów handlowych i usługowych, filia banku, przychodnia lekarska oraz kilka instytucji niezbędnych dla funkcjonowania jednostki samorządowej. Mieści się tu Szkoła Podstawowa oraz Gimnazjum, do którego uczęszczają dzieci z całej gminy. Jednocześnie wieś nie utraciła swojego rolniczego oblicza, we wsi jest kilka dużych i dobrze prosperujących gospodarstw rolnych.
Ważną rolę skupiającą mieszkańców wsi pełni Ochotnicza Straż Pożarna, działająca w Krajowym Systemie Ratowniczo-Gaśniczym, a także Koło Gospodyń Wiejskich i Gminny Klub Seniora.

 Sołtysem wsi jest  Macioszek Hieronim.

 Mielno

Duża, najdalej wysunięta w gminie na wschód wieś. Pierwsza wzmianka historyczna o niej pochodzi z 1295 r. Była wtedy własnością rodu Wczelów-Mieleńskich. Rozwinęła się w XIX w., kiedy właściciel majątku Wilhelm Wendorf osadził tutaj 115 Niemców. W tamtym czasie Mielno liczyło ponad 300 mieszkańców, były w nim cegielnia i młyn oraz powstały najciekawsze do dzisiaj obiekty – pałac eklektyczny Wendorfów oraz kaplica w kształcie rotundy.
Drugi okres wzmożonego rozwoju wieś przeszła w latach 70-tych ubiegłego wieku. Powstały wówczas bloki dla pracowników państwowych gospodarstw rolnych oraz tzw. osiedle leśne, w którym zamieszkały 24 rodziny pracowników Lasów Państwowych.
Obecnie Mielno zamieszkuje około 420 osób. Jest to trzecia co do wielkości wieś w gminie.
Ogromnym atutem wsi jest położenie wśród lasów, blisko jezior, które są wyjątkowej urody. Nie ulega więc wątpliwości, że swoją przyszłość Mielno może wiązać z turystyką. Wieś ma wszelkie dane ku temu, żeby stać się wsią letniskową.
Jezioro Mielno jest od dawna popularne szczególnie wśród harcerzy z całego kraju, którzy chętnie tu przyjeżdżali na obozy. Warte obejrzenia są kilkusetletnie dęby.

Sołtysem wsi jest  Eichstaedt-Grunwald Anna.

 Popowo - Ignacewo/ Popowo Podleśne

Te dwie miejscowości tworzą jedno sołectwo. Większe jest Popowo-Ignacewo, zamieszkiwane przez około 180 osób, Popowo Podleśne liczy około 25 mieszkańców. Nazwa wsi Popowo-Ignacewo pochodzi od Ignacego, który był właścicielem majątku w latach 1389 - 1420, są to zarazem najstarsze wzmianki o tych wsiach.   Źródła wskazują, że co najmniej do początku XIX w. obie wsie miały tych samych właścicieli, były to rody Popowskich, Sokolnickich i Przysieckich, a od roku 1713 rodzina Godzimirskich. W roku 1843 majątki sprzedano rożnym właścicielom, od tego czasu zmieniali się oni bardzo często.
Zarówno w Popowie Ignacewie jak i w Popowie Podleśnym do dziś istnieją piękne dwory zbudowane w tym samym okresie(na przełomie lat 1880 - 1900) wówczas to ziemie te należały do Towarzystwa “Kaiser – Wilhelms – Spende” (Dar cesarza Wilhelma),
W okresie międzywojennym majątkiem w Popowie Ignacewie władała rodzina Saskowskich, która była fundatorem miejscowego kościoła, wybudowanego w latach 1933-36. Po II wojnie światowej majątek dworski przeszedł na Skarb Państwa, a następnie na jego bazie powstał Zakład Rolny należący do PGR Łabiszynek, specjalizujący się w hodowli owiec.
Natomiast majątek w Popowie Podleśnym po wojnie przeszedł na Skarb Państwa. Dziś pięknie odnowiony dwór stanowi własność Lasów Państwowych.
Sołectwo to jako jedno z pierwszych w gminie zostało skanalizowane i podłączone do gminnej Oczyszczalni Ścieków w Przysiece, przy pomocy środków przedakcesyjnych SAPARD.

 Sołtysem wsi jest  Grunwald Maria.

 Popowo Tomkowe

Pierwsze wzmianki na temat miejscowości pochodzą z XVI wieku, ale wieś istniała prawdopodobnie jeszcze przed 1523 rokiem. Do początku XIX w. miejscowość ta stanowiła posiadłość rodu Popowskich, Sokolnickich i Przysieckich a także do rodziny Godzimirskich. Później właściciele zmieniali się choć nie tak często jak w przypadku Popowa Ignacewa czy Popowa Podleśnego.
Śladem materialnym tamtych czasów jest mały dworek, wybudowany w połowie XIX w. , w którym przez wiele lat znajdowała się szkoła a obecnie jest własnością prywatną. Pozostał przy nim również atrakcyjny, choć zaniedbany park, z wiekowymi dębami.
Dziś w Popowie Tomkowym żyje około 235 osób. Wieś posiada jednostkę Ochotniczej Straży Pożarnej. Żyje się tu  cicho i spokojnie.
Integralną, choć funkcjonującą oddzielnie w świadomości mieszkańców częścią Popowa Tomkowego, jest  Babin, w którym znajduje się dwanaście domów.

 Sołtysem wsi jest  Szymańska Joanna.

 Przysieka

Wieś ma bardzo ciekawą historię. Powstała z dwóch wsi – bardzo starej Przysieki i Kobylnicy. Obecnie sołectwo zamieszkuje około 226 osób.
Pierwsza osada powstała tu prawdopodobnie w XII wieku. W dokumentach historycznych Przysieka pojawia się w 1243 r., kiedy książę Przemysł I nadał ją klasztorowi  w Gnieźnie. Najwcześniej znanymi właścicielami był ród Awdańców, po nich comes Lupus, a od 1381 r. wieś należała do rycerza Michała z rodu Dryów. W późniejszych latach panowali tu: Przysieccy, Popowscy, Płaczkowscy, Paruszewscy, Godzimirscy i Młodzianowscy. Na początku XIX w. weszła w skład tzw. klucza mieleszyńskiego, należącego do rodu Kalksteinów. W 1861 r. Przysiekę (majątek liczący 728 ha) kupił Niemiec Teodor Dionysius. W rękach tej rodziny pozostawała ona do lat 30 XX wieku. Ostatnimi jej właścicielami byli Wendorfowie.
Po dawnych właścicielach pozostał dwór klasycystyczny, wybudowany w końcu XIX w. W drugiej dekadzie XX w. był on miejscem spotkań masonów. Do dziś na strychu zachowało się pomieszczenie, tzw. komnata masońska, w której na ścianach widnieje kilkadziesiąt czytelnych, składanych kolorową farbą autografów z datami (m.in. 1912, 1916, 1918), być może śladami przyjęcia do loży. Starsi ludzie wspominali, że w okresie międzywojennym do dworu zjeżdżali się panowie w cylindrach ,ubrani na czarno w białych szalach i rękawiczkach.
Po II wojnie światowej majątek przeszedł na Skarb Państwa. Część majątku przejęło państwowe gospodarstwo rolne. Powstał folwark Przysieka, który wchodził w skład PGR Popowo Ignacewo.  Po jego likwidacji na początku lat 90. ubiegłego wieku, część ziemi kupili okoliczni rolnicy, a resztę z obiektami wydzierżawiono. Od kilku lat na majątku tym gospodarzy Planasa Polska Sp. z o.o., z kapitałem hiszpańskim. Spółka zajmuje się przede wszystkim produkcją sadzonek truskawek, daje sezonowe zatrudnienie kilkudziesięciu kobietom z okolicy.
W Przysiece położona jest Gminna Oczyszczalnia Ścieków. We wsi działa Koło Gospodyń Wiejskich.
Oprócz wspomnianego pałacu, w którym obecnie mieszka kilka rodzin, warta obejrzenia jest aleja kasztanowa rosnąca przy drodze ze starego bruku.

Sołtysem wsi jest  Grzegorz Rossa.

 Sokolniki

Dawniej wieś typowo służebna, kojarzona z hodowlą sokołów. Jej nazwa pochodzi prawdopodobnie od obowiązku hodowli ptaków wykorzystywanych przez władców na polowania, nałożonego na tutejszych mieszkańców. Dziś w Sokolnikach żyje około 186 osób.
Historycznych śladów wsi szukać można za czasów panowania Henryka Pobożnego czyli w XIII wieku. Wiadomo, że władca ten nadał dziesięcinę z Sokolnik na rzecz kościoła Św. Jerzego w Gnieźnie. Jako własność rodu Sokolnickich wieś występowała od końca XIV do XVII wieku. Ostatnim polskim właścicielem Sokolnik był F. Kruszyński, który pod koniec XIX wieku sprzedał osadę wraz z 340 hektarami przyległej ziemi Komisji Kolonizacyjnej.
Największą ciekawostką okolicy jest głaz narzutowy o obwodzie około 17 metrów. Legenda głosi, że wypadł on z rąk diabła, który z potężnym kamieniem przelatywał swego czasu nad wsią.
W Sokolnikach znajduje się drewniany kościół wzniesiony w latach 1682 - 1712, którego ściany ozdobione są cenną polichromią.
Pod koniec lat 80. w Sokolnikach, prawie w całości w czynie społecznym, wzniesiona została świetlica. Nad wyposażeniem i utrzymaniem świetlicy czuwają panie z miejscowego Koła Gospodyń Wiejskich i sołtys wsi.

 Sołtysem wsi jest  Imbierowicz Piotr.

 Świątniki Małe

Jak głosi miejscowa tradycja, nazwa miejscowości pochodzi od zaszczytnego obowiązku mieszkańców pełnienia całodobowej straży w kościele katedralnym w Gnieźnie oraz bicie w dzwony umieszczone w jego północnej wieży w święta małe. Do końca XVIII wieku wieś należała do kapituły gnieźnieńskiej. Przez lata związana z sąsiadującą osadą - Świątnikami Wielkimi.
Świątniki Małe to wieś rolnicza. Zamieszkuje ją około 163 osoby, z których większość to rolnicy indywidualni.    We wsi funkcjonuje jeden z największych podmiotów gospodarczych gminy - zakład produkcji stolarskiej. Firma zatrudniająca kilkadziesiąt osób, zajmuje się produkcją mebli ogrodowych, altanek, stolarki budowlanej, itd. Spora część jej produkcji przeznaczana jest na eksport.
Około 20 lat temu wybudowano tu świetlicę, którą miejscowi starają się utrzymywać w dobrym stanie.

 Sołtysem wsi jest  Kapciński Zbigniew.

 Świątniki Wielkie

Najdalej wysunięta na południe gminy miejscowość, granicząca z gminą Gniezno. W przeszłości związana ze Świątnikami Małymi, które - mimo mylącej nazwy - są trochę większe od swojego sąsiada.
Pierwsze wzmianki na temat Świątnik pochodzą z 1357 roku. Historyczne zapiski mówią o przynależności wsi do kapituły gnieźnieńskiej. Ta forma własności przetrwała aż do końca XVIII wieku. Podobnie jak sąsiedzi z przyległej osady, również mieszkańcy Świątnik Wielkich związani byli z katedrą, w której pełnili funkcje służebne, w święta wielkie.
Obecnie Świątniki Wielkie zamieszkuje około 165 osób. Większość z nich, to rolnicy.
Ciekawostką wsi jest budowany przed wojną dworek, przez pokolenia należący do rodziny Małeckich.
Świątniki Wielkie należą do parafii Modliszewko, położonej w sąsiadującej gminie.
W  Świątnikach wybudowana jest świetlica.

 Sołtysem wsi jest  Łączyński Piotr.